جدی جدی دو سال شد :)
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
ميدوني صبحا که بيدار ميشم حالم خرابه از همه چيز متنفرم و ابدا حوصله شروع کردن يه روز جديد رو ندارم ولي به خودم ميگم بذار زندگي از روت رد شه بذار روز شروع بشه و حوادث به سمتت بيان و از روت، از وسطت ، از توت رد شن. بعد خودمو بي حس ميکنم و از جام بلند ميشم مغزمو خاموش ميکنم و مثه يه ربات لباس ميپوشم آرايش ميکنم منتظر م
برچسب:
نویسنده: کیارش رضاپور
شبیه اینایی که بعد جق پورناشونو پاک میکنن هربار که چند روز پشت هم فقط آهنگ گوش میدم میزنم همشو پاک میکنم به ساعت نکشیده به غلط کردن میفتم و بعد یکی دو روز دوباره رم گوشیم پره و بغض تو گلومه واسه اون نتی که خرج دانلود دوباره آهنگا کردم :(
* تیتر تزئینیست :)
برچسب:
نویسنده: کیارش رضاپور
یه معلمم داشتیم یه بار بش گفتیم نظرتو راجع به تک تک بچه ها بگو به من که رسید گفت فکر میکنم تو خیلی حساسی. اون زمان بم برخورد و حتی بعد کلاس بهش گفتم نه فقط اینجوری به نظر میاد و این صوبتا. امااا این روزا که بگایی های حاصل از حساسیت بیش از حدمو میبینم میگم درود به شرفش که اینقدر خوب منو شناخته بود.
پ.ن: اونموقع بم برخورد چون حساس بودن رو با ضعیف بودن یکی میدونستم ولی خیلی وقته فهمیدم چقدر فرق دارن این دو تا کلمه با هم.
برچسب:
نویسنده: کیارش رضاپور
میشناسیشون رفیق؟ حفرهها رو میگم. اون نقطههای تاریک توی ذهن. توی روح. همونا که وقتی اوضاع ناجور میشه میریم توش پناه میگیریم. اولاش باحاله. نمیگم گرم و امنه ولی آشناس. انگار میشناسدمون. میپذیردمون بدون نقاب همینجور گه گرفته. اولاش میری اونجا قایم میشی از چش دنیا پوزخند میزنی و میگی پسر کی به اونا احتیاج داره همینجا
برچسب:
نویسنده: کیارش رضاپور
گاهی نیاز دارم یکی بیاد بهم بگه: نه باور کن آدمایی که میشناسنت در اعماق وجودشون حالشون ازت بهم نمیخوره.
برچسب:
نویسنده: کیارش رضاپور
شبیه غریبه اونور خیابون بودی. نهایت ارتباطم با تو لبخندهای گاه و بیگاه بود و حس حضور غریبهای که میشناسمش. اما برای منی که مدت هاست ته سیاهچاله انزوا دست و پا... نه.. دیگه دست و پا نمیزنم. برای منی که ته سیاهچاله انزوا تسلیم و بیحرکت منتظر انتهام، همون حس کم آشنایی همه چیز بود. حالا دیگه انور خیابون نیستی و وقتی
برچسب:
نویسنده: کیارش رضاپور